Kiedyś.

Kiedyś istniałem dużo mocniej!

Kiedyś kobiece usta obiecywały więcej słodyczy, a ocean doznań wydawał się odpowiedzią na odwieczne pytanie o szczęście.

Kiedyś tęcza miała więcej kolorów a błękit Nieba był najwspanialszym tłem dla kipiącego życiem świata.

Kiedyś nadzieja nie była tylko pustym słowem a strach miał tak małe oczy, ze chwilami w ogóle ich nie otwierał.

Kiedyś smutek był tylko szczypta lirycznej przyprawy dodającej życiu smaku a ja byłem pełen wiary tak wielkiej,ze czułem się równy dawno już nieistniejącym bogom.

Kiedyś oddychając miałem poczucie ze przez krotka chwile jestem w stanie uwięzić w sobie cały świat po to tylko by następnie uwolnić go bogatszym o cząstkę mnie.

Kiedyś cieple letnie wieczory trwały dłużej, nieznajomi uśmiechali sie szczerzej a rozświetlony księżyc miał jeszcze bardziej ludzka twarz.

Kiedyś prawda ukryta była w każdej lekkiej jak obłok frazie szybującej przez przestworza mojego umysłu, a samotność była ekscytującym zaproszeniem do podroży w głąb siebie.

Kiedyś śmierć była tak bardzo martwa,ze nikt nawet o niej nie pamiętał.I tak byłaby niczym przy mojej sile i woli życia!

Kiedyś miałem plany tak wielkie ze na ich realizacje nie starczyłoby resztek wieczności darowanej mi przez łaskawy Los.

Kiedyś nie byłem jedynie zdeformowanym fragmentem świadomości wystającym ze spienionej otchłani Chaosu.

Bylem czymś więcej niż popękaną szybą przez którą mroźny Wszechświat przygląda się kolejnemu nic nieznaczącemu upadkowi.

Kiedyś…