Zabawa

 (pamieci Boleslawa Lesmiana,najwiekszego polskiego poety) 

  Zaczlowieczone korytarze ulic roznudzaja gesta tlumowatoscia. Skrzydlujace, metalowe atrapy ptakow wyniebieszczaja biala powietrzowatosc nieba dlugimi warkoczami waciastej dymistości.

  Kwadraciste i kanciatowate pojemniki na zapakowaną w skórę miesistosc i tłustą galaretowatość przemieszczaja się z przeburczalym rozklekotaniem po dlużystych wezystosciach drog.

  Odliściastwione i wyigłowane drzewa nasamotniają przestrzenność wymierzalną jedynie rozstawistością rozbrunatnionych pni.

  Rozkomarzone latem kolorowiste przestrzenie teczowieją z zimna migoczącą krystalodowością.

  Wyblocona sniegowatosc z lubieznistym mlaskaniem polyka ciche kroki rozpędzistego pospiechu. Codziennie odłachmaniona i pracoholizujaca szczudlistosc zabieganych odnóżyn

pokarmizuje jej przeglodniałą kałużnistość.

  Swidrujaca dzwięczystosc dzwonów miesza się z falczystą dzwiękowatoscią wiatru w oddźwiękowany chaotyczniak.

  Umiejąca jedynie zarozumialczyć i gluptasić szarzystowata papkowatosc wylewa się gigalitrami z bylejaczących* ust.

  Przerozbawiona swoja wlasna nadinteligentnoscia próżna beztalentowatość szczerzy rownomierny rzad zębistosci do bezistniejacej widowni monitora.

  Wyraznie jest dzisiaj soba zachwycona!

 

 *jedyny neologizm swiadomie zapozyczony od Lesmiana, reszta moja wlasna (choc bez gwarancji ,ze nie uzywana wczesniej, w sumie sa dosc proste  i oczywiste).