Powrót.

Dość już zmagań ze złudzeniami.Rzeczywistość to tak naprawdę jedno,wielkie oszustwo.Im bardziej wierzę tym większej pustki później doświadczam, im bardziej chcę tym mocniej w złośliwym rewanżu brak spala moje wnętrze sinym płomieniem samotności.Ciekawe czy ktoś tu jeszcze zajrzy po tak długiej przerwie.Przyznam wam się w tajemnicy, że ostatnio zapadłem w letarg, walczyłem o swoja psychiczną koherencję,zamknąłem się w małym świecie, bo też mały świat łatwiej ogarnąć.Mały świat jest mniej straszny bo wszystko co małe z definicji jest mniej groźne.Małe znaczy słabsze, kontrolowalne, poddające się władzy i destrukcji.Walczyłem w małym świecie nie widząc, że uciekają mi rzeczy większe i naprawdę wartościowe.Ot taka żałosna pieśń głupca, w której wyznaję swoje porażki i rzucam je pośród wirujące w kojącym tańcu słowa.Niech podepczą fakty, emocje,cierpienie i mój ból, niech oczyszczą mnie z tego co dzisiaj tak bezwzględnie i drapieżnie dusi,nie pozwala normalnie oddychać i tak boleśnie miażdży serce.Pisanie daje mi spokój, sprawia, że przez chwilę nadaję swojemu życiu porządek chociażby w sferze i wymiarze słów.Źle się dzieje i złe rzeczy się dzieją a ja czuję się jak żołnierz, który leży w szpitalu po ciężkiej  chorobie i bez broni i który słyszy jak wojownicy wroga są już niedaleko, w pokoju obok, na korytarzu,jak idą po niego upadłego i poniżonego w swojej niemocy.Fakty i wydarzenia poza moją kontrolą zaszczuły i sprawiły, że na klęczkach wracam do Minerwy żebrząc choć o chwilę ulgi.Chce poczuć jej chłodne dłonie na rozpalonej głowie, chcę uciszyć siebie i swoje myśli, chcę pozbyć się emocji wrzących w żyłach jak trujący kwas.Najchętniej bym umarł, ale niestety jeszcze nie mogę.W końcu ocalałem dawno temu i została mi dana nowa szansa.Nie mogę jej zmarnować, bo to byłaby czarna niewdzięczność.Będę się dzisiaj modlił sam do siebie, żeby było mi wszystko jedno.Kto wie może sam wysłucham swoich modlitw?