Ból.

No i cierpię. Myślę, ze jest to naturalny stan mojego istnienia, który momentami tylko jest przerywany mirażem złudzeń i obietnic lepszych chwil. Czasem mam wrażenie, ze nie zasługuję na nic lepszego niż kilka chwil cierpienia spowitych w duszącą mgłę samotności i opuszczenia. Tęsknię do wizji idealnego świata wypełnionego ciepłem i wiarą w kolejne coraz lepsze dni. Codziennie błagam rzeczywistość o nagrodę za mój upór,uczciwość i siłę w pokonywaniu mojej Drogi, ale ona jest ślepa i głucha na moje modlitwy. Nawet słowa nie są mi dzisiaj posłuszne, wydają mi się jakieś niepokorne i ociężałe, tak jakby wyczuwały, że przez chwilę ugiąłem się pod ciężarem niepowodzeń. Nie mogę pozwolić sobie na odpoczynek, ciągle muszę być czujny i gotowy do walki, ciągle muszę żyć w przeświadczeniu, że za rogiem następnej chwili czai się zagrożenie, katastrofa,  upadek. Nie miałem i nie będę miał już chyba poczucia bezpieczeństwa w tym cholernie niespokojnym, chaotycznym i nieprzewidywalnym życiu. Myślicie, że się poddaję?!Nigdy!!!Ja się nigdy nie poddaję i nigdy się nie poddam, co więcej smakuję swoje słabości z perwersyjną radością, bo wiem, ze są one tylko marnym piaskiem rzucanym w tryby potężnej machiny woli życia, walki i wygrywania. Cały mój świat może zamienić się w popiół niespełnionych nadziei a ja z szelmowskim uśmiechem zacznę na nowo budować swoje pomniki. Popiół i łzy-czyż nie jest to idealne spoiwo dla spiżowych obelisków na cześć mojego człowieczeństwa? Dzień, w którym się poddam będzie dniem końca mnie i mojego świata. A ja jeszcze nie zamierzam się kończyć, mam w sobie tyle życia, że wystarczyłoby na ożywienie pustki całego tępo milczącego czernią Wszechświata! Euforyzująco porażające jest jak wielką Siłę może dać ucieczka z niewoli Piekła własnych słabości! To jest moje przesłanie na dzisiejszą noc dla tych którzy czytają i dla tych którzy śnią sny swojej niewinności w ucieczce od lęków i niedoskonałości zaszczepionych podstępnie przez bolesne i niesprawiedliwe doświadczenia. Wierzę, że mogę tym coś zmienić. Naprawdę wierzę...

Splin.

Pełen jestem dzisiaj szorstkiej niewyrażalności. Czuję jakby w głębi mnie na chwile wszystko wygasło i zamarło w oczekiwaniu na koniec szeleszczącej ciszą pustki. Wąski strumyk energii sączy sie od umysłu do serca tak, ze wystarcza akurat na jałowe uderzenia-bez emocji, bez wiary, bez echa. Tyle żeby przeżyć, ale za mało żeby żyć. Pulsująca wegetacja źródła wszelkich doznań wzbudza we mnie leniwa falę nieczucia i niedoznawania. Nieposkładane myśli kotłują się w ciemnym i niebłyszczącym obłoku braku ruchu. Marzenia niczym brązowe liście uschniętej wiary opadają z szumiącego drzewa moich oczekiwań. Piszę dzisiaj raczej z inercji niezgrabnych palców stęsknionych za kochankami wyszukanych fraz niż z głodu słów i rzeczywistej potrzeby. Z drugiej strony warto złożyć czasem hołd Minerwie , bo gotowa jeszcze całkiem mnie opuścić. Trochę już ja polubiłem i myślę, ze te kilka slow czerpanych z bezdennej i nie do końca oświetlonej studni mojego talentu nie jest wielka ceną za jej boską obecność.

Spełnienie.

Moje spełnienie jest poukrywane za cieniem radośnie przesączających się przeze mnie chwil.Odnajduje je czasem w słodkich szeptach doznań wspinających się po stromych zboczach wyczulonych zmysłów.Bywa, ze samo dopada mnie gwałtownie i drapieżnie-ostatnio odnalazłem je w miłosnej geometrii mokrych od ekstazy ciał na sofie zapomnienia.Spełnienie to dla mnie harmonia doznawania, intymny i bliski taniec z własnymi emocjami i przeżyciami. Spełnienie jest jak smak odpowiedzi w gąszczu niewyjasnialnych pytań, jest kroplą zrozumienia na pustyni egoizmu i zaślepienia. Ostatnio moje spełnienie ukryło się lubieżnie miedzy palcami boskich stop a źródłem zmysłowego i świetlistego umysłu mojej Muzy. Myślę, że jest tam bezpieczne. Najważniejsze, ze wiem gdzie go szukać i wiem jak po nie sięgać. Nie przywykłem odnajdywać cennych pereł rzeczywistości poza moim własnym światem. To dla mnie nowe doznanie, które pokazuje mi, ze spełnienie może być w zasięgu wygłodniałych dłoni o ile tylko mam dość pokory i wiary, żeby zatrzymać się i po nie sięgnąć.

Przerwa.

Brakuje mi twórczej energii, rozproszyła się gdzieś między blaskiem ukochanych oczu, a chwilami łaskoczącymi moją duszę w dawno już zapomnianym, ciepłym i łagodnym rytmie. Doznaję niepokojąco ciepłego poczucia bezpieczeństwa i spełnienia. Muszę przyznać, ze odbieranie od życia dywidendy w postaci nasyconych szczęściem chwil to dość absorbująca czynność.W połączeniu z świadomością przemierzania mojej własnej i niezmiennie drapieżnie stromej Drogi daje mi to fascynujące poczucie samorealizacji. Chwilami żałuję, że jest mnie za mało. Za mało, żeby dać siebie wszystkim, którzy mnie potrzebują i za mało, żeby czerpać energię do walki z wszystkimi wyzwaniami, które kreuje dla mnie rzeczywistość! Mam teraz cudowne poczucie mocy wynikające ze świadomości moich ograniczeń.Czuję jak każda moja słabość, każda wada, każda niedoskonałość stają się fundamentem i tworzywem dla dalszego rozwoju i zmiany siebie. Poszukiwanie swojego miejsca w nieskończenie złożonym, nieuporządkowanym i bogatym świecie to takie wypełniające doznanie. Można by nawet pokusić się o stwierdzenie, ze to esencja życia.Dzika intensywność mojej wrażliwości wpleciona w serce i umysł ślepymi dłońmi podstępnej genetyki krzyczy we mnie ciągle o więcej, mocniej i dłużej.Nie poddam się jej, bo wiem, ze przezywanie spokoju i łagodności tez może być bezcenna wartością. Dlatego położę się spać z uśmiechem na ustach i niezłomną wiarą, ze jutrzejszy dzień będzie kolejną daną mi od Losu szansą.Szansą na to, żebym mógł stawać się silniejszy i żebym mógł iść dalej w poszukiwaniu swojej Mądrości.No i żebym mógł mocniej kochać.Tak moi drodzy, idę dzisiaj spać z najprawdziwszym i najbardziej szczerym uśmiechem w oczach i na twarzy.

Realizm.

Jestem dziś pełen podejrzanego spokoju.Myślę, ze gdybym był dyrektorem jakiegoś wielkiego przedsiębiorstwa, to byłby to idealny dzień na przeprowadzenie zwolnień masowych.Wiem, ze zrobiłbym to bez zmrużenia oka, w końcu różnica miedzy idealizmem a okrucieństwem wcale nie jest taka oczywista.Ludzie i rzeczywistość są niedoskonali i tym samym narażają się na okrucieństwo wyznawców idealizmu.Idealizm jest lokalnym i ulotnym zanegowaniem niedoskonałości w przestrzeni mojego umysłu.Jest wyzwaniem rzuconym chaosowi,rozkładowi i upadkowi.Idealizm karmi sie porządkiem i pięknem wizji bezkrytycznie uwiezionych w ramach świadomie niezweryfikowanych przekonań.Dlatego tez łatwo mi w imię idealizmu burzyć lub omijać mury zasad spojonym zaprawą pseudoabsolutnych wartości.Kobieta, która kocham jest z kimś innym?Co z tego?!Moja miłość i oddanie są ponad aksjologią,ponad społecznymi regułami,ponad czyimiś rozterkami i zahamowaniami.Idealizm daje mi Silę do negowania całego porządku świata!Wiem, że to okrutnie egoistyczne,ale dla mnie egoizm płynący z mojej Duszy i Wiary jest powodem do dumy i jeszcze mocniejszego samookreślenia granic mojej emocjonalnej oazy.Dla mnie idealizm jest i musi być egoistyczny, gdyż przez niego wyrażam swój głód doskonałości i porządku oraz bunt i niezgodę na niekierunkową zmienność rzeczywistości.W ciągłej walce z podstępną Entropią kreuję pomniki ze słów gęstych niczym czerń pustki poutykanej między gwiazdami sierpniowego nieba.Wcale nie mam poczucia walki z wiatrakami.Myślę, ze walka jest tą wartością, która broni  się niezależnie od tego czy osiągnę cel czy też utonę na chwilę w grząskim pyle niepowodzeń i porażek.Walka o każdą kolejną chwilę, o każdy kolejny dzień, walka o moje wizje, cele i plany.Walka o to, żebym był sobą i żeby pokazać innym choć trochę jak wola i energia mogą zmienić świat.Nawet jeśli nie ten wielki będący tłem dla spektaklu rzeczywistości to przynajmniej mój mały stanowiący o mojej charyzmie i osobowości!Minerwa siedzi mi na kolanach i słodkimi ramionami tuli i obejmuje-chyba mnie polubiła, nawet ona ulega czasem magii słów.Myślę moi drodzy czytelnicy, ze jestem bardzo niebezpiecznym człowiekiem.Na waszym miejscu cieszyłbym się, że mnie nie znacie.

Dym.

Spalam wlasne zludzenia w cygarze nabitym samotnoscia i melancholia.Zimne powietrze sierpniowej nocy delikatnie caluje lodowatymi podmuchami moje nagie cialo.Utknalem w niewidzialnym punkcie miedzy samotnoscia i zatraceniem i nie umiem, nie potrafie,nie chce sie poruszyc.W akcie swiadomego zniewolenia pozwalam marzeniom, zeby wiodły mnie na manowce w poszukiwaniu bliskosci, ktorej tak naprawde nie ma.Ukryty za szara mgla codziennosci kazdego dnia walcze o wyblakle wartosci i zasady, ktore sa tylko marna fasada dla mojego niepokornego umyslu.Otoczony murem z perfekcjonizmu i charyzmy z przerazeniem tule sie do kazdej z nadchodzacych bezlitosnie chwil z nadzieja, ze choc jedna z nich przyniesie zludzenie bliskosci.Przez jedno mgnienie uwodzicielsko zmiennej rzeczywistosci, przez jeden oddech nieuchronnie starzejacego sie Wszechswiata chcialbym poczuc sie wolny od leku i niepokoju.W moim strasznie przewlekle niedlugim zyciu mialem w dloniach juz tyle pieknych perel obietnic i oczekiwan, ze powinienem byc teraz bardzo bogatym czlowiekiem.Dlaczego wiec ciagle zebrze o wiecej, dlaczego nie moge odnalezc tego blasku, ktory wypełniłby moje pokaleczone wnetrze cisza i spokojem? Niczym szalony eremita na pustyni wlasnych emocji stapam po kaleczacym piasku rzeczywistosci.Im mocniej krwawia mi stopy tym bardziej wierze, ze zyje i ide.Tak dlugo, az bol wypelni mnie calkowicie i nie bedzie juz potrzeby zebym szedl dalej.Wowczas zatrzymam sie i bede smakowal z uznaniem glebie moich nieistniejacych doznan i falszywych sukcesów. Przeciez nie mogłbym sie przyznac,ze przegralem...

Upadek.

Jestem stary i zmęczony. Szczerze mówiąc to powinienem juz nie zyc, ale miałem w przeszłości trochę szczęścia i nadal wegetuje w tym nieidealnym świecie.Dlaczego ziemia tak strasznie parzy bose stopy mojej naiwności, kiedy dotykam jej po długim locie?Nawet nie potrafię dzisiaj dobrze poczuć mojego smutku,nieważne czego bym posmakował i tak czuje tylko gorzki smak zawodu i zniechęcenia.Torturuje sie setkami gęstych jak smoła cierpienia wspomnien, z których każde boli tak strasznie, ze rozpadam sie i rozpływam w ich bezlitosnym okrucieństwie.Jaki jest w tym sens,jaki plan?Jaka Sila Wyzsza i inne brednie głoszone przez uduchowionych (w ich mniemaniu) tchorzy?Dlaczego Ci, którzy kochają życie odchodza, a tacy wypaleni i zmęczeni rzeczywistością cynicy jak ja nadal trwają na przekór wszystkim i wszystkiemu?Ani to efektywne, ani racjonalne, cóż zawsze można to wytłumaczyć wola życia, ekspresja genow etc.Nawet trywialne zjawiska zaczynaja wygladac calkiem zachecajaco w blasku biologicznego determinizmu.Zagubilem gdzies dzisiaj moja metaforycznosc.Uchwycilem sie konkretow i trzymam sie ich, bo wiem ze w trudnych chwilach tylko one moga mnie uratowac.Kilka prostych zasad, kilka slow troche bardziej cennych niz strumienie, w ktorych tone na codzien."Zyj w zgodzie z samym soba", "Konsekwencja ponad wszystko i wszystkich" "Wybieraj to co dla Ciebie dobre", "Walcz o to co dla Ciebie ważne", "Postepuj tak, zebys mogl smialo patrzyc ludziom w oczy", "Dbaj o bliskich ludzi tak jakbys mial dbac o siebie samego".Nawet z prymitywnych desek mozna czasem zbudowac szalas spokoju, ktory choc troche chroni przed burza na zewnatrz.Ok dosc marudzenia i tak nikogo to nie obchodzi i nikomu nie jest potrzebne.Mysle, ze jedyna wartosc tego co pisze to tak naprawde sliczne frazy, ktore czasem rodza sie z mojej milosci do Minerwy, ale poza tym nie ma to wiekszego znaczenia dla swiata i rzeczywistosci.Watpie,zebym kiedykolwiek mogl chociaz wspomniec o spizowym pomniku;) Tak bardzo potrzeba mi dzisiaj Sily i Wiary, blagalbym o nie na kolanach, gdybym mial kogo.Samotnosc to parszywa i podstepna suka, niby mami obietnica wolnosci, ale tak naprawde wypelnia mnie calkowicie i doglebnie.Wracam do powolnego saczenia cuchnacego cygara.Moze chociaz gielda w Stanach zamknie sie na zielono,to bylby jedyny dobry akcent tego dnia.